Origin: 1400–50; late ME vint(e)ner, deriv. of vin(e)ter < AF; OF vinetier < ML vīnētārius, equiv. to L vīnēt(um) vineyard (vīn(um) wine+ -ētum suffix denoting place where a given plant grows) + -ārius-ary
"wine merchant," c.1430, alteration of vinter (c.1297), from Anglo-Fr. vineter, O.Fr. vinetier, from M.L. vinetarius "a wine dealer," from L. vinetum "vineyard," from vinum "wine" (see vine).